Νομίζω ότι αν είχαμε τη δυνατότητα να συνομιλήσουμε με το Χριστό, θα του θέταμε το ερώτημα που έθεσε σήμερα και ο πλούσιος νέος.
Ἡ προσευχή του κράτησε ὀκτὼ ὁλόκληρες ὧρες. Ὀκτὼ ὁλόκληρες ὧρες τὰ δάκρυα κυλοῦσαν ἀπὸ τὰ μάτια του καὶ ἔβρεξαν τὸ χαλί. Παρακαλοῦσε συνέχεια τὸ Θεό, τὸ Χριστό, τὴν Παναγία, ἔβαζε μεσίτη τὸν Ὅσιο Δαυΐδ.
Μόλις ο γέροντας Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος, έστειλε επιστολή στον άρρωστο π. Αθανάσιο [Μοναχός της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ο οποίος νοσηλευόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας], στην οποία μεταξύ άλλων έγραφε:
~Ζούσε στή χώρα τῶν Ἀλαμανῶν* ἕνας ἱερέας πολύ ἐνάρετος, ὁ Πελάγιος, πού ἔτρεφε ξεχωριστή εὐλάβεια στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Σοφίας τὴν ἔλλαψιν ὡς καθαρὸς μυηθείς, δογμάτων ὀρθότητος φωτοειδεὶς ἀστραπὰς ἐκλάμπεις τοῖς πέρασι· σὺ γὰρ τὴν ἐν Τριάδι ὁμοούσιον φύσιν ἐκήρυξας, ἀσυγχύτως καθελῶν τὰς αἱρέσεις. Διό σε, ἱεράρχα Ἀμφιλόχιε, Χριστὸς ἐδόξασε.
