“Πριν από πολλά χρόνια, στο ίδιο Μοναστήρι έμενε μαζί με μένα κι ένα πνευματικό μου παιδί, πολύ μικρότερός μου και ήταν καθηγητής Θεολόγος. Καθημερινά μιλούσαμε για όλα τα θέματα που είχαν σχέση με τη θρησκεία…
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Έξω βροχή, πλημμύρα. Άνθρωποι λίγοι αλλά βιαστικοί προσπαθούν να αποφύγουν τις ουράνιες στάλες νερού. Ο ήλιος έχει μέρες να φανεί. Τα φώτα του δρόμου δεν καίνε πια, σημείο ότι είναι ημέρα…μα είναι σαν να μην ξημέρωσε ποτέ.
Σου λέμε:Κύριε ελέησον..δος ημίν σήμερον…ρύσαι ημάς από του πονηρού…καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος…σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών..Κύριε μεθ”ημών γενού….λάμπρυνόν μου την στολήν,φωτοδότα και σώσον με..δος ημίν δέσποτα προς ύπνον απιούσι..
Ήταν μια εποχή που ο κόσμος έβρισκε νόημα στα απλά πράγματα, μια εποχή ρομαντισμού και κανονικότητας
Θυμάμαι τη δεκαετία του ’70 σαν μια εποχή αληθινής αγνότητας, τότε που οι άνθρωποι ήμασταν ακόμη δεμένοι με τις ρίζες μας, με την οικογένεια και την πατρίδα μας.
Το μαρτυρικό σου φρόνημα να το δείξεις εκεί όπου είναι ο καθημερινός σου στίβος, στο σπίτι σου, στον άνδρα σου, στην γυναίκα σου.
Ο Όσιος Ιωάννης ο Ερημίτης είναι από εκείνες τις προσωπικότητες της Ορθοδοξίας που συνέδεσαν την πορεία τους με ανεγέρσεις ναών και μοναστηριών, με θαύματα και έναν θάνατο -μαζί με τους 98 θεοφόρους πατέρες που τον ακολουθούσαν- που καταγράφηκε ως ανεξήγητος για τα μέτρα του ανθρώπου.
