Στο μοναστήρι που ήμουν ήρθε μια μέρα ένας φοιτητής.
Πολύ κουραστικός γιατί έλεγε καθαρά ότι δεν έχει όρεξη για τίποτα. Τα μηδενιζε όλα. Ούτε Θεό ήθελε ούτε η επιστήμη του τον εθελγε ούτε τα χρήματα ούτε ο εαυτός του ο ίδιος.
Ε, προσπάθησα να είμαι ευγενικός του μίλησα προσπάθησα κι έφυγε.
Μετά από δέκα μέρες ήρθε πάλι. Τα ίδια πάλι έλεγε. Είπα δεν θα ξανάρθει αλλά άρχισε να έρχεται πιο συχνά.
Όταν του πήρα το θάρρος λέω:«πως κι έρχεσαι αφού τίποτα δεν θέλεις;»
-Κι εγώ μου λέει αναρωτήθηκα γιατί ξαναρχομαι και η εξήγηση πάτερ είναι μια. Μου δείχνεται αγάπη. Στην αγάπη κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί…
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε σύμφωνοι με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε.ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.
