Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός…

Και τι θα γίνει λοιπόν;
Κάθε μέρα θα μαλώνουμε με ανθρώπους που βρίζουν τα Θεία, ή που κοροϊδεύουν, ή που κάνουν τα ακριβώς αντίθετα;
Έτσι θα ζούμε, και αυτή τη δουλειά θα κάνουμε;

Η Ελλάδα δεν είναι ορθόδοξο κράτος πλέον. Ούτε καν χριστιανικό.
Για αυτό το γεγονός, κανείς δεν θέλει να αποδώσει ευθύνες στους αρχιερείς ή στους πολιτικούς, ούτε να αποχωριστεί τους αθεόφοβους “συμπατριώτες” του όπως διατάζει η Αγία Γραφή (ἔξελθε ἐξ αὐτῆς ὁ λαός μου, ἵνα μὴ συγκοινωνήσητε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς, καὶ ἵνα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς μὴ λάβητε), ούτε να προσπαθήσει να αλλάξει την κατάσταση.

Αντίθετα, περιοριζόμαστε σε προσευχές, ευχολόγια, και προφητολογίες, σύμφωνα με τις προτροπές των παντελώς αποτυχημένων, παντελώς ανίκανων, παντελώς ανεύθυνων, πλήρως διεφθαρμένων, υπερβολικά φίλαρχων, και αντίχριστων θρησκευτικών “ηγετών” μας.

Εγώ ξέρω ότι οι προσευχές είναι για πράγματα που δεν περνάνε από το χέρι μας. Οι προσευχές για πράγματα που είναι εύκολα, διαχειρίσιμα, ή ασήμαντα και γελοία, νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό των γιόγκι της ανατολής, που ποτέ δεν έλαβαν την εντολή του «Ου λείψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω».
Και δεν έχω πολλή όρεξη να μαλώνω, ούτε να δέχομαι αντιδράσεις όταν προσπαθώ να αλλάξω κάτι. Αντίθετα, θα ήθελα να παρατήσω εντελώς τους “συμπατριώτες” μου στην μοίρα τους, και εγώ να ακολουθήσω την δική μου, πιθανότατα μονάχος μου σε κάποια ερημιά. Είναι μεγάλος αυτός ο πλανήτης, και μπορεί να έχει ο καθένας την δική του γωνιά για να ζει, είτε σύμφωνα με τους νόμους της Ελληνικής δολοφονικής Χουντάρας, είτε παρανόμως…
Δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι σαν τον Λωτ, να ταλαιπωρούμαστε συνέχεια, και όταν έρθει η ώρα της “κάθαρσης” να χάνουμε και ανθρώπους μας που είναι κολλημένοι στην βρώμα της σάπιας κοινωνίας, όπως έχασε ο Λωτ την γυναίκα του.