Άγιος Παΐσιος
– Γέροντα, δεν μου στείλατε «γλυκά» για τη γιορτή μου και οι αδελφές ζητούσαν «κεράσματα».
Πριν τον πόλεμο του 1940, όταν οι χωρικοί είχαν χορούς και τραγούδια στα σπίτια τους, ο όσιος έσκυβε το κεφάλι του και με λύπη έλεγε ατό νεωκόρο του:
Τώρα πια ας στρέψουμε, επιτέλους, τη σκέψη μας στη λύση του κυρίου προβλήματός μας: «Πώς πρέπει να ζει κανείς;». Ας συνοψίσουμε, όμως, πρώτα ό,τι έχουμε πει ως τώρα.
Σχόλιο ΕΡΩ: “Μια σημαντική πτυχή που διαφεύγει από το άρθρο αυτό είναι ότι είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως τα έθνη που γερνούν ηλικιακά ζώντας στην ευμάρεια είναι καταδικασμένα να υποταχθούν σε έθνη με νεανικό πληθυσμό που ζουν στερημένα αγαθών αφού αυτός είναι ο μόνος τρόπος ακριβώς για να αποκτήσουν πρόσβαση στα αγαθά που τους λείπουν. Η απώλεια της ευμάρειας μάλιστα προηγείται της υποδούλωσης…“
Στις περισσότερες γλώσσες με λατινογενείς ρίζες, οι Έλληνες είναι γνωστοί ως Γραικοί. Για τους Τούρκους και τους Μεσανατολίτες, ως Ίωνες – από εκεί προκύπτει το “γιουνάν” που μας αποκαλούν στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
~Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Ένα από τα πολλά θαύματα του μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου είναι το γεγονός ότι ήταν στρατηγός της Θεσσαλονίκης, όχι μόνον κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά και μετά από την κοίμησή του.
Π. Κραγιόπουλος Συμεών
Τὴν ὥρα ποὺ κανεὶς πάει νὰ προσευχηθεῖ, ἐὰν ἀρχίσει ἀμέσως τὴν προσευχή, κάτι θὰ χωλαίνει, κάτι δὲν θὰ πηγαίνει καλά.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
