~ Ένας λαϊκός ιεροκήρυκας, θεολόγος, ταξίδεψε κάποτε από τον Πειραιά για ένα νησάκι του Αργοσαρωνικού. Θα μιλούσε στον κεντρικό ιερό Ναό της πόλεως το βράδυ στον Εσπερινό και το πρωί στην θεία Λειτουργία.
Ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, ὅσο δηλαδή στοιβάζονται, μαζὶ μὲ τὶς μέρες, τὶς ἑβδομαδες, τοὺς μῆνες, ἐμπειρίες καὶ γεγονότα, κυρίως ἀπὸ συμπεριφορὲς συν-ανθρώπων (συναδέλφων, προϊσταμένων, φίλων ἤ συγγενῶν) τόσο καὶ μαζεύται κανεὶς στὸ «καβούκι» του, κατὰ τὴ λαϊκὴ τὴ ρήση.
Μέσα στην δημοκρατία, γέμισε ο τόπος μας με τηλεοπτικούς σταθμούς, κρατικούς και ιδιωτικούς, αφού το θέαμα υποτίθεται πως πρέπει να είναι πλουραλιστικό.
– Έρχεται μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχεις σπαταλήσει πάρα πολύ χρόνο χωρίζοντας νήματα. Ότι νόμιζες σαν ανόητος ότι μπορείς να αλλάξεις την πορεία των πραγμάτων προσπαθώντας να πείσεις τους άλλους ότι έκαναν λάθος.
Σου είπαν ότι ευτυχία είναι να είσαι εσύ καλά, αδιαφορώντας για το εμείς. Βάφτισαν την καριέρα ζωή και υποχρέωσαν το ανδρόγυνο να βλέπεται στη χάση και στη φέξη…
«Ήταν χειμώνας του έτους 1988. Ο κ. Σάκκος μου έδωσε ένα πακέτο με κασσέττες από ομιλίες του και ένα δοχείο με τυρί φέτα, για να τα πάω μόλις μπορέσω στο Μήλεσι.
Ὡς τῆς παρθενίας κάλλος θαυμαστὸν καὶ τῶν πεινώντων διατροφή, θεραπεία ἀσθενῶν, τῶν Ὁσίων ἀγλάϊσμα, τῆς εὐποιΐας κανὼν, Καλὴ θαυματόβρυτε, πρέσβευε Χριστῷ τὰ καλὰ δοθῆναι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
