Νίκη δίπλα στον Αρχάγγελο

*Από το νέο βιβλίο: “Βατάτζης, ο πατέρας των Ελλήνων”

Ο Ιωάννης δεν άφηνε μέρα που να μην πενθεί για την Κωνσταντινούπολη. Δεν αισθάνθηκε ποτέ Αυτοκράτορας της Νίκαιας, αλλά ηγέτης μιας επικράτειας που συγκροτήθηκε με μόνο σκοπό την επανάκτηση της Βασιλεύουσας. Η Νίκαια ήταν μία Αυτοκρατορία ως αμάξι πριν το γκάζι και μία επικράτεια ανάπτυξης για τη μεγάλη επάνοδο.

Το Ποιμανηνό το είχε προκαλέσει ο Βατάτζης δύο χρόνια μετά τη στέψη του, μην αντέχοντας να βλέπει τον Ελληνισμό μικρό, κατακερματισμένο και έξω από την Πόλη. Η Νίκαια έπρεπε να μεγαλώσει και το Ποιμανηνό τη βοήθησε να αυξηθεί, φέρνοντας πίσω τη Μικρασία, νησιά του Αιγαίου, κρίσιμα εδάφη που έγγιζαν την Πόλη. Στο πεδίο της μάχης ήταν υψωμένος Ναός αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Υποθέτει κανείς τον Ιωάννη να καλπάζει σκονισμένος μέχρι τον Αρχάγγελο και να πιάνει στασίδι για λίγη μοναξιά από τους υπασπιστές του, για μια θερμή δοξολογία. Απ’ έξω στο πεδίο, χρώματα κι αρώματα κι ωραίες κραυγές: “Ζήτω, ο Αυτοκράτωρ των Ελλήνων Ιωάννης!”. Όσοι στρατιώτες έζησαν, εόρταζαν ορθοί, ευχόμενοι: “Και στην Πόλη!”. Ναι, κάτι άνθιζε τότε: “Τώρα έχουμε Ιωάννη που θα το θαρρέψει πίσω για την Πόλη!”

Την Κωνσταντινούπολη δεν την έφερε πίσω ο Ιωάννης κι όμως την έφερε πίσω αυτός. Εκείνοι που εισήλθαν στην Πόλη, λίγα χρόνια μετά την κοίμησή του, το κατάφεραν στη βάση της οργάνωσης, της επιμονής και των προηγουμένων νικών του Πατρός των Ελλήνων. Όπως ο Μωυσής δεν πρόλαβε να μπει στη Γη της Επαγγελίας, έτσι κι εκείνος δεν πρόλαβε να μπει στη Βασιλεύουσα. Η όλη επίγεια ζωή του Βατάτζη ήταν το προγραμματικό πλησίασμα προς τα τείχη της Πόλης.

Η κοίμησή του τον πρόλαβε ελάχιστα πριν της μεγάλης εισόδου του.

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ