Άγιοι Ευ­καρ­πί­ων και Τρό­φι­μος! Δύ­ο και­ό­με­νες καρ­δι­ές από α­γά­πη τό­σο δυ­να­τή προς τον Θε­ό! (18 Μαρτίου)

Οἱ ἅ­γιοι μάρ­τυ­ρες Τρό­φι­μος καὶ Εὐ­καρ­πί­ων ἔ­ζη­σαν στὶς ἀρ­χὲς τοῦ 4ου αἰ­ῶ­νος, στὰ χρό­νια τοῦ σκλη­ροῦ δι­ώ­κτη Δι­ο­κλη­τια­νοῦ. Ἦ­ταν καὶ οἱ δύ­ο προι­κι­σμέ­νοι μὲ σω­μα­τι­κὸ σφρί­γος καὶ ἀ­πα­ρά­μιλ­λη γεν­ναι­ό­τη­τα, καὶ πολ­λὴ ἐμ­πι­στο­σύ­νη ἐ­νέ­πνε­αν γύ­ρω τους.

Γι’ αὐ­τὸ ὁ Δι­οι­κη­τὴς τῆς Βι­θυ­νί­ας τοὺς εἶ­χε προσ­λά­βει στὴν προ­σω­πι­κὴ φρου­ρὰ τῆς ἀ­σφα­λεί­ας του. Πολ­λὲς φο­ρὲς τοὺς ἀ­νέ­θε­τε εἰ­δι­κὲς ἀ­πο­στο­λὲς γιὰ τὴ σύλ­λη­ψη τῶν χρι­στια­νῶν. Καὶ αὐ­τοὶ ἀ­πό­λυ­τα πει­θαρ­χι­κοὶ σὲ κά­θε ἐν­το­λὴ τοῦ κυ­ρί­ου τους ἔ­τρε­χαν μὲ δί­ψα αἱ­μο­βό­ρου θη­ρί­ου σὲ ἀ­να­ζή­τη­ση «τῶν ἀ­κά­κων ἀρ­νί­ων» τοῦ Να­ζω­ραί-ου. Καὶ ἀ­λί­μο­νο σὲ ὅ­σους χρι­στια­νοὺς ἀν­τι­στέ­κον­ταν στὶς δι­α­τα­γὲς τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα. Τοὺς ὑ­πέ­βαλ­λαν σὲ σκλη­ρὰ βα­σα­νι­στή­ρια, στρε­βλώ­σεις, μα­στι­γώ­σεις, θά­να­το!­.­..

Σὲ μιὰ τέ­τοι­α ἀ­πο­στο­λὴ ὁ Τρό­φι­μος καὶ ὁ Εὐ­καρ­πί­ων αἰχ­μα­λω­τί­στη­καν στὸ δί­χτυ τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Θε­οῦ. Καὶ ἀ­πὸ δι­ῶ­κτες του ἔ­γι­ναν φί­λοι του, ὑ­πε­ρα­σπι­στὲς καὶ μάρ­τυ­ρές του! Κα­θὼς δη­λα­δὴ ἔ­τρε­χαν στὸ δρό­μο πρὸς τὴ Νι­κο­μή­δεια γιὰ νὰ τι­μω­ρή­σουν χρι­στια­νούς, ἕ­να πα­ρά­δο­ξο θέ­α­μα τοὺς ἔ­κα­με νὰ μει­ώ­σουν τὴν τα­χύ­τη­τά τους. Εἶ­δαν μπρο­στά τους μιὰ πύ­ρι­νη νε­φέ­λη ποὺ κα­τέ­βαι­νε ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νό, ἐ­νῶ ταυ­τό­χρο­να ἄ­κου­σαν μιὰ βρον­τε­ρὴ φω­νὴ ποὺ τοὺς ἄ­φη­σε ἄ­ναυ­δους:

–Για­τί μὲ τέ­τοι­α αἱ­μο­βό­ρα αἰ­σθή­μα­τα κα­τα­δι­ώ­κε­τε τοὺς δι­κούς μου πι­στούς;

Ἂς ξέ­ρε­τε κα­λὰ πὼς οἱ δι­κοί μου δὲν αἰχ­μα­λω­τί­ζον­ται καὶ δὲν ὑ­πο­κύ­πτουν στὶς ἀ­πει­λές σας!­.­.. Νο­μί­ζε­τε ὅ­τι τοὺς κερ­δί­ζε­τε. Ὅ­μως μα­ται­ο­πο­νεῖ­τε.­.. Ἂν θέ­λε­τε νὰ σω­θεῖ­τε, νὰ τοὺς μοι­ά­σε­τε.

Συγ­κλο­νι­σμέ­νοι ἔ­πε­σαν κά­τω καὶ οἱ δύ­ο ἀ­ξι­ω­μα­τι­κοί, ἐ­νῶ ἡ φω­νὴ ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νὸ συ­νέ­χι­σε νὰ τοὺς λέ­γει:

–Με­τα­νο­ῆ­στε! Ἀλ­λάξ­τε φρο­νή­μα­τα καὶ δι­α­θέ­σεις καὶ γί­νε­τε δι­κοί μου. Καὶ τό­τε θὰ συγ­χω­ρη­θοῦν οἱ με­γά­λες σας ἀ­δι­κί­ες καὶ ἁ­μαρ­τί­ες.

Ὑ­ψώ­νον­τας τὰ μά­τια τους στὸν οὐ­ρα­νὸ οἱ δύ­ο δι­ῶ­κτες εἶ­δαν ἕ­ναν ἄν­δρα λευ­κον­τυ­μέ­νο καὶ γύ­ρω του μάρ­τυ­ρες.

Ἦ­ταν γνώ­ρι­μες μορ­φές. Ἦ­ταν ὅ­λοι ἐ­κεῖ­νοι οἱ πι­στοὶ ποὺ τοὺς εἶ­χαν ὁ­δη­γή­σει οἱ ἴ­διοι μὲ τὰ χέ­ρια τους στὸ μαρ­τυ­ρι­κὸ θά­να­το.­..

Οἱ πέ­τρι­νες καρ­δι­ὲς τῶν δύ­ο σκλη­ρῶν φί­λων ρά­γι­σαν. Δά­κρυ­α με­τα­νοί­ας κύ­λη­σαν ἀ­πὸ τὰ μά­τια τους. Στε­ναγ­μοὶ συν­τρι­βῆς βγῆ­καν ἀ­πὸ τὰ χεί­λη τους, καὶ οἱ δύ­ο δι­ῶ­κτες ζή­τη­σαν ἐ­πί­μο­να ἀ­πὸ τὸν Θε­ὸ συγ­χώ­ρη­ση! Ἡ ἀρ­χὴ τοῦ θαύ­μα­τος τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς δύ­ο ἐ­χθρῶν τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­χε συν­τε­λε­σθεῖ.

Θαῦ­μα τό­σο πα­ράλ­λη­λο μὲ τὸ θαῦ­μα τοῦ Παύ­λου στὸ δρό­μο γιὰ τὴ Δα­μα­σκό.

Σὲ λί­γο οἱ δύ­ο γεν­ναῖ­οι ὑ­πα­σπι­στὲς Τρό­φι­μος καὶ Εὐ­καρ­πί­ων ἔμ­παι­ναν στὴ φυ­λα­κὴ τῆς Νι­κο­μή­δειας. Ὄ­χι γιὰ νὰ τι­μω­ρή­σουν. Ἀλ­λὰ γιὰ νὰ ἐ­λευ­θε­ρώ­σουν χρι­στια­νοὺς κρα­του­μέ­νους.

Ἐ­κεῖ μπρο­στά τους συγ­κλο­νι­σμέ­νοι τοὺς ἐμ­πι­στεύ­θη­καν ὅ­σα θαυ­μα­στὰ γε­γο­νό­τα εἶ­χαν ζή­σει πρὶν ἀ­πὸ λί­γη ὥ­ρα. Ζή­τη­σαν ἀ­πὸ τοὺς ἔγ­κλει­στους χρι­στια­νοὺς νὰ κα­τη­χη­θοῦν καὶ νὰ βα­πτι­σθοῦν. Καὶ ὅ­λα ἔ­γι­ναν ἐ­κεῖ μέ­σα στὴ φυ­λα­κή! Ἁ­πλά, σύν­το­μα καὶ δυ­να­τά!­.­..

Μὲ ἱ­ε­ρὸ ἀ­συγ­κρά­τη­το ἐν­θου­σια­σμὸ βγῆ­καν ἔ­ξω ἀ­πὸ τὴ φυ­λα­κὴ οἱ δύ­ο φί­λοι – χρι­στια­νοὶ τώ­ρα – καὶ δι­α­λα­λοῦ­σαν στοὺς δρό­μους τῆς πό­λε­ως ὅ­τι ἕ­να εἶ­ναι τὸ σω­τή­ριο ὄ­νο­μα, ὁ Ἰ­η­σοῦς.

Μό­νον Αὐ­τός, ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, σώ­ζει καὶ ἐ­λευ­θε­ρώ­νει τοὺς ἀν­θρώ­πους ἀ­πὸ τὰ πά­θη καὶ φω­τί­ζει τὸ νοῦ τους μὲ φῶς ἀ­λη­θι­νό!

Οἱ εἰ­δω­λο­λά­τρες κά­τοι­κοι τῆς πό­λε­ως ξαφ­νι­ά­στη­καν. Ἡ εἴ­δη­ση ἁ­πλώ­θη­κε γρή­γο­ρα παν­τοῦ. Ἔ­φθα­σε μέ­χρι καὶ στὸ Δι­οι­κη­τὴ τῆς Βι­θυ­νί­ας: «Δύ­ο ἔμ­πι­στοί σου σω­μα­το­φύ­λα­κες σὲ πρό­δω­σαν. Ἔ­γι­ναν πι­στοὶ Κυ­ρί­ου».

Μά­ται­α προ­σπά­θη­σε ὁ Δι­οι­κη­τὴς νὰ με­τα­πεί­σει τοὺς δύ­ο ἐ­κλε­κτούς του ἔμ­πι­στους φρου­ρούς.

–Ποι­ὰ μα­γι­κὴ ρα­δι­ουρ­γί­α σᾶς αἰχ­μα­λώ­τι­σε καὶ σᾶς ἔ­κα­νε νὰ πα­ρα­φρο­νή­σε­τε πι­στεύ­ον­τας σὲ μιὰ θρη­σκεί­α πα­ρά­λο­γη;

Οἱ δύ­ο φί­λοι ἀ­τρό­μη­τα ὁ­μο­λό­γη­σαν:

–Τὸν Χρι­στὸ Τὸν γνω­ρί­σα­με μὲ θαῦ­μα. Τὸν ἀ­γα­πή­σα­με καὶ Τὸν ἐ­πι­λέ­ξα­με ἐ­λεύ­θε­ρα καὶ Τὸν δι­α­λα­λοῦ­με· εἶ­ναι δι­κός μας Σω­τή­ρας καὶ Σω­τὴρ ὅ­λου τοῦ κό­σμου. Γιὰ χά­ρη του δι­ά­τα­ξε ὅ,τι θέ­λεις!­.­..

Ἡ δι­α­τα­γὴ ἦ­ταν θά­να­τος καὶ μά­λι­στα ἀρ­γὸς καὶ ἐ­πώ­δυ­νος θά­να­τος μὲ τὸ μαρ­τύ­ριο τοῦ τρο­χοῦ. Μὲ ἀ­γαλ­λί­α­ση ψυ­χῆς δέ­χθη­καν καὶ οἱ δύ­ο νὰ προσ­δε­θοῦν στὸ σι­δε­ρέ­νιο τρο­χό. Καὶ κα­θὼς τὰ τε­ρά­στια τρο­χι­σμέ­να ἄγ­κι­στρα ξέ­σχι­ζαν τὶς σάρ­κες τους, οἱ ὑ­πο­ψή­φιοι αὐ­τοὶ ἅ­γιοι ἱ­κέ­τευ­αν τὸν Κύ­ριο.

–Μᾶς ἀ­ξί­ζουν, Κύ­ρι­ε, αὐ­τὰ τὰ μαρ­τύ­ρια. Ἂς εἶ­ναι τό­σο σκλη­ρά! Τέ­τοι­α μᾶς ἀ­ξί­ζουν, γιὰ νὰ ἐ­ξα­γνί­σου­με αὐ­τὴ τὴν ὥ­ρα τὴν ψυ­χή μας ἀ­πὸ τὶς ἀ­δι­κί­ες ποὺ προ­ξε­νή­σα­με σὲ τό­σο πολ­λοὺς δι­κούς σου, Κύ­ρι­ε, πι­στούς σου δού­λους!

Ἡ προ­σευ­χή τους ὅ­λο δυ­νά­μω­νε. Καὶ ἔ­φερ­νε ντρο­πὴ στὸν ἄρ­χον­τά τους. Γι’ αὐ­τὸ ἔ­δω­σε ἐν­το­λὴ νὰ ἐ­πι­σπευ­σθεῖ ὁ θά­να­τός τους. Καὶ ἀ­πὸ τὸν τρο­χὸ νὰ ὁ­δη­γη­θοῦν στὴν πυ­ρά. Μιὰ ἀ­ναμ­μέ­νη τε­ρά­στια φω­τιὰ στὴ μέ­ση τῆς πό­λε­ως ἀ­νέ­με­νε τοὺς Μάρ­τυ­ρες. Σὲ λί­γο οἱ πύ­ρι­νες φλό­γες εἶ­χαν τυ­λί­ξει τὰ βα­σα­νι­σμέ­να τους σώ­μα­τα, ἐ­νῶ μέ­σα στὰ νε­α­νι­κά τους κορ­μιὰ ἔ­και­γε μιὰ ἄλ­λη ἄυ­λη τε­ρά­στια φλό­γα ἀ­γά­πης πρὸς τὸν Θε­ό, ποὺ ξε­κι­νοῦ­σε ἀ­πὸ τὴ γῆ καὶ ἄγ­γι­ζε τὸν οὐ­ρα­νό!­.­..

Δύ­ο Μάρ­τυ­ρες! Εὐ­καρ­πί­ων καὶ Τρό­φι­μος! Δύ­ο και­ό­με­νες καρ­δι­ὲς ἀ­πὸ ἀ­γά­πη τό­σο δυ­να­τὴ πρὸς τὸν Θε­ό!

Κά­με, Κύ­ρι­ε, καὶ στὶς δι­κές μας καρ­δι­ὲς ἡ φλό­γα τῆς δι­κῆς σου ἀ­γά­πης νὰ κυριαρχεῖ. Καὶ ἐξαγνισμένη καὶ καθαρὴ νὰ φωτίζει καὶ νὰ θερμαίνει μὲ τὸ δικό σου φῶς τὴν ἀποστατημένη κοινωνία μας!

πηγή: osotir