Ένας γέρος μοναχός, αφού δίδαξε στους μαθητές του τα μυστικά της πίστης για πολλά χρόνια, τους έστειλε στον κόσμο για να μοιραστούν όσα είχαν μάθει.
Μετά από δέκα χρόνια αποστολής μεταξύ των ανθρώπων, τρεις από τους μαθητές επέστρεψαν για να επισκεφτούν τον πνευματικό τους πατέρα. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο κρεβάτι λόγω πάθησης του ποδιού.
Όλοι άρχισαν να αφηγούνται τι είχαν κάνει τα τελευταία δέκα χρόνια:
«Εγώ», είπε με ικανοποίηση ο πρώτος, «έγραψα δέκα βιβλία και τα πούλησα σε πολλά αντίτυπα.
«Γέμισες λοιπόν τον κόσμο χαρτί», είπε ο γέρος.
«Εγώ», εξίσου ευχαριστημένος με τον εαυτό του, «έκανα πολλά κηρύγματα μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους».
«Έχεις γεμίσει τον κόσμο με λόγια», απάντησε ο κληρικός.
Ο τρίτος μαθητής άρχισε να βγάζει ένα πακέτο και έβγαλε ένα μαξιλάρι και είπε:
«Δεν έκανα τίποτα καλό, πάτερ, αλλά σου έφερα αυτό το μαξιλάρι για να στηρίζεις τα πόδια σου όταν σε πληγώνω».
«Εσύ», είπε ο γέρος μοναχός, «βρήκες τον Θεό».
Επομένως, η πιο ακριβής εκτίμηση που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος κατά καιρούς δεν είναι να λογοδοτήσει για τα επιτεύγματά του, αλλά να διερευνήσει πόσο ικανός ήταν να μοιράζεται αγάπη γύρω του.
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
