~ Μία γυναίκα από το Περιθώρι της Δράμας γνώρισε τον όσιο Γεώργιο το έτος 1947. Επιθυμούσε να τον γνωρίσει από καιρό, γιατί πολλά θαυμαστά είχε ακούσει περί αυτού.
«Βίος ἀνεόρταστος μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόχευτος» ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, γιατί γνώριζαν ὅτι οἱ γιορτές ἔρχονται νά ἀπαντήσουν σέ μιά μεγάλη ψυχολογική ἀνάγκη.
Η ζωή του όλη ήταν νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και ταπείνωση. Είχε πολλά βάσανα, πολλές δοκιμασίες, αλλά τα ξεπερνούσε με καρτερικότητα και ταπείνωση. Ο Θεός όμως τον αντάμειψε με πολλά χαρίσματα.
Οι μνήμες μου από την ποντιακή διατροφή δεν συνδέονται ουδόλως με τη χρήση της ποντιακής διαλέκτου, αφού μου στέρησαν την εκμάθησή της προκειμένου να ενσωματωθώ (έμαθα πολύ αργότερα) στην ελληνική πραγματικότητα και να μην έχω προβλήματα αποδοχής στο σχολείο και στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Κατά του κλεισίματος των Ιερών Ναών τάχθηκε γι΄ ακόμη μια φορά, ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας κ. Αλέξανδρος Λουκασένκό.
π. Ἀθανάσιος Μυτιληναίος
(Τὴν περίοδο) τῶν διωγμῶν ἀγαπητοί μου, ἦταν βέβαια ἕνα βασανισμὸς τοῦ σώματος φρικώδης ὅμως δὲν ὑπῆρχε ἐπηρεασμὸς τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς.
Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του χριστιανισμού σ’ όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα.
