Θ’ αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους;

Για ν’ απαντήσει κάποιος στο ερώτημα, τουλάχιστον με σχετική τεκμηρίωση, θα πρέπει προηγουμένως ν’ απαντήσει σε μια σειρά άλλων ερωτήσεων όπως:

Ποιοί ήταν οι Μακκαβαίοι, τι έκαναν οι Μακκαβαίοι και κυρίως γιατί έκαναν αυτό που έκαναν. Στη συνέχεια ν’ απαντήσει αν προσομοιάζουν οι δικοί μας καιροί με τους δικούς τους, αν δηλαδή οι συνθήκες τότε και τώρα έχουν στοιχεία κοινά ώστε να δικαιολογείται μια “ανάστασή” τους.

Και τέλος ν’ απαντήσει αν υπάρχει κάποιος που τολμά να ζητά την “ανάστασή” τους απ’ τον Θεό.

Αρχίζοντας λοιπόν τις απαντήσεις πρέπει να γνωστοποιήσουμε ότι οι Μακκαβαίοι έζησαν και έδρασαν προ Χριστού. Τα κατορθώματά τους υπέρ Πίστεως και Πατρίδος στο παλαιό Ισραήλ περιγράφονται με λεπτομέρεια στα τέσσερα βιβλία της Π.Δ. (Μακκαβαίων Α,Β,Γ,Δ).

Με το ξεκίνημα της Ιστορίας τους διαπιστώνεται Ελληνικό ενδιαφέρον: “Και εγένετο μετά Αλέξανδρος τον Φιλίππου τον Μακεδόνα…και επάταξε τον Δαρείον βασιλέα των Περσών και Μήδων και εβασίλευσε αντ’ αυτού…και εβασίλευσε έτη δώδεκα και απέθανε”. (Μακκ. Α, κεφ. Α, 1, 7)

Το Ελληνικό ενδιαφέρον συνεχίζεται, αφού οι Μακκαβαίοι ήλθαν σε σύγκρουση μ’ έναν μακρινό απόγονο του Μ. Αλεξάνδρου, απ’ τους Σελευκίδες, τον Αντίοχο Δ’ τον Επιφανή (175 π. Χ. – 164 π. Χ.)

Ο Αντίοχος προς χάριν της πολιτικής ενότητος και του ειδωλολατρικού εξελληνισμού, θέλησε να ξεριζώσει την Ιουδαϊκή θρησκεία την οποία θεωρούσε εμπόδιο στο σχέδιό του.

Εναντίον του ξεσηκώθηκε ένας απ’ τους λίγους αυθεντικούς ιερείς της πίστης ο Ματταθίας και οι πέντε γιοί του. Μετά το θάνατο του Ματταθία η σκυτάλη των αγώνων εναντίον αυτών που επεδίωκαν την με κάθε τρόπο ανατροπή της πίστης στον Ένα και Μοναδικό Θεό, πέρασε σ’ έναν απ’ τους γιους του τον Ιούδα, που επικλήθηκε Μακκαβαίος εξ’ αιτίας της ορμής του.

“Εν ταίς ημέραις εκείναις εξήλθον εξ Ισραήλ γιοί παράνομοι και ανέπεισαν πολλούς λέγοντες, πορευθώμεν και διαθώμεθα διαθήκην μετά των Εθνών των κύκλω ημών…”(Μακκ. Α, 1,11)

“Σ’ εκείνους τους καιρούς εμφανίσθηκαν κάποιοι Ισραηλινοί, κάποιοι τυχοδιώκτες, που ύψωσαν τη φωνή τους (με τη βοήθεια των ΜΜΕ της εποχής), πείθοντας τους περισσότερους, ότι τάχα ενδιαφέρονται για το κοινό καλό και την κοινωνική συνοχή, κι ως εκ τούτου θα πρέπει να συνάψουν μια Συνθήκη φιλίας και αλληλεγγύης με τα ειδωλολατρικά έθνη που βρίσκονται τριγύρω…”.

Η φωνή και η πρόσκληση των λωποδυτών έγινε αποδεκτή απ’ την πλειονότητα των Ισραηλινών, που εν τω μεταξύ είχαν υποστεί πολλά δεινά απ’ τα γειτονικά ειδωλολατρικά έθνη: “Και ηγαθύνθη ο λόγος εν οφθαλμοίς αυτών…”. (Μακκ. Α, 1,12)

Την πρόταση των απατεώνων την κατευχαριστήθηκε ο λαός του Ισραήλ και κάποιοι εκπρόσωποί του παρουσιάστηκαν στον βασιλιά Αντίοχο και του ζήτησαν την εξουσία, προκειμένου να εφαρμόσουν τα δικαιώματα των ειδωλολατρικών Εθνών, καταπατώντας δικαιώματα πατρογονικά πολλών αιώνων.

“Και προεθυμήθησάν τινές από του λαού, και επορεύθησαν προς τον βασιλέα, και έδωκεν αυτοίς εξουσίαν ποιήσαι τα δικαιώματα των εθνών”.
(Μακκ. Α, 1,13)

Η εξουσία δόθηκε απ’ τον Αντίοχο και οι τάχα πατριώτες Ισραηλινοί ρίχτηκαν με τα μούτρα στη δουλειά της νέας τάξης πραγμάτων των εθνών. Και ξεκίνησαν απ’ τα παιδιά.

Έκτισαν ένα γυμνάσιο-γυμναστήριο στα Ιεροσόλυμα όχι στη βάση των πατροπαράδοτων αλλά στα πρότυπα των εθνών: “Και ωκοδόμησαν γυμνάσιον εν Ιεροσολύμοις κατά τα νόμιμα των εθνών”. (Μακκ. Α, 1,14)

Και σιγά-σιγά ο λαός του Ισραήλ άρχισε ν’ απομακρύνεται απ’ την πίστη του, απ’ την ηθική του, και να διακόπτει κάθε επαφή του με τον Μωσαϊκό Νόμο.

Στοιχήθηκαν πίσω απ’ τις αρχές των ειδωλολατρικών εθνών, απαρνήθηκαν τις αρετές του Έθνους τους και υιοθέτησαν την κακία, το προσωπικό συμφέρον, την πονηριά και την αμαρτία προς χάριν του εκσυγχρονισμού, της προόδου και της ενότητας: “…Και απέστησαν από Διαθήκης της Αγίας και εζευγίσθησαν τοις έθνεσι και επράθησαν του ποιήσαι το πονηρόν…”. (Μακκ. Α, 1,15)

Κι εκεί που νόμιζαν ότι επιτέλους η ειρήνη είχε ανοίξει την αγκαλιά της, η ενότητα η πολυπόθητη είχε ανατείλει και η κοινωνική συνοχή ήταν πια γεγονός, νάσου ο Αντίοχος αυτοπροσώπως στα Ιεροσόλυμα, αφού οι πύλες της πόλεως είχαν ήδη “γκρεμιστεί” με πολλούς τρόπους…

Με μεγάλη στρατιωτική δύναμη κατευθύνθηκε πρώτα απ’ όλα, που αλλού, στον Ναό των Ιεροσολύμων.

Κατέκλεψε οτιδήποτε πολύτιμο υπήρχε εντός του Ναού ασεβώντας ακόμη και στα Άγια των Αγίων: “Και εισήλθον (τα στρατεύματα) εις το Αγίασμα εν υπερηφανία…και έλαβεν το αργύριον και το χρυσίον και τα σκεύη τα επιθυμητά και έλαβε τους θησαυρούς τους αποκρύφους ούς εύρε “. (Μακκ. Α, 1,23)

Τότε άρχισε ο λαός του Ισραήλ να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει Αντίοχος, τι σημαίνει ενότητα με αλλοεθνείς, τι σημαίνουν αλλότρια πρότυπα, τι σημαίνουν συνθήκες “φιλίας”, “αλληλεγγύης”, “εκσυγχρονισμού” και “προόδου”: “Και εγένετο πένθος μέγα επί Ισραήλ εν παντί τόπω αυτών”. (Μακκ. Α, 1,25).

Μαυροφορέθηκε το Ισραήλ απ’ άκρη σ’ άκρη μα ήταν πλέον αργά.

Ξαπόστασε ο Ισραηλινός λαός για δυο χρόνια μόνον. Ο Αντίοχος όμως δεν τον ξέχασε. Οι φίλοι του άλλωστε ήταν εντός των τειχών. Τη φορά αυτή δεν εμφανίστηκε ο ίδιος στα Ιεροσόλυμα.

Έστειλε έναν ανώτατο υπάλληλό του, επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας εξειδικευμένης στις προσόδους του βασιλείου, στιγνής δηλ. φορολογίας μέσω μνημονίων της εποχής.

“Και μετά δύο έτη ημερών απέστειλεν ο βασιλεύς άρχοντα φορολογίας…και ήλθεν εις Ιερουσαλήμ”. (Μακκ. Α, 1,29)

Στην αρχή ο υπεύθυνος φοροεισπράκτορας μίλησε στον λαό ειρηνικά και τον έπεισε ότι ήλθε για το καλό του… Και τον πίστεψαν…

“Και ελάλησεν αυτοίς λόγους ειρηνικούς εν δόλω, και ενεπίστευσαν αυτώ”. (Μακκ. Α, 1,30)

Οι Ισραηλινοί δεν κατάλαβαν τη δολιότητα, παρά μόνον όταν οι απεσταλμένοι του Αντίοχου δεν αρκέστηκαν μόνο στους φόρους, αλλά λεηλάτησαν κυριολεκτικά τον εθνικό και ιδιωτικό τους πλούτο.

“Και έλαβε τα σκύλα της πόλεως…και καθείλε τους οίκους αυτής…και απώλεσε λαόν πολύν εξ’ Ισραήλ”. (Μακκ. Α, 1,30)

Και τα βάσανα τελειωμό δεν έχουν για τον Ισραήλ. Παρ’ ότι νόμιζαν ότι είχαν γίνει φορολογικό προτεκτοράτο των εθνών, συνειδητοποίησαν ότι προς χάριν του “εκσυγχρονισμού”, της “ενότητας”, της “αλληλεγγύης” και της “κοινωνικής συνοχής” έχασαν και την ανεξαρτησία τους.

“Και έθηκαν εκεί έθνος αμαρτωλών, άνδρας παρανόμους, και ενίσχυσαν εν αυτή”. (Μακκ. Α, 1, 34). Τοποθέτησαν δηλ. ανδρείκελα, κατ’ επίφαση κυβερνήτες, ανθρώπους του Αντίοχου, που με κάθε παρανομία πέρναγαν αυτοί καλά εις βάρος του ταλαίπωρου λαού.

Η πόλη της Ιερουσαλήμ αποξενώθηκε απ’ τους κατοίκους της και οι γονείς είδαν τα παιδιά τους να ξενιτεύονται προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. “Και εγένετο αλλοτρία τοις γενήμασιν αυτής, και τα τέκνα αυτής εγκατέλειπον αυτήν”. (Μακκ. Α, 1, 38)

Όλη η δόξα των προγόνων του Ισραήλ έγινε σκόνη απ’ τους απογόνους του. Η λαμπρότητα του παρελθόντος έγινε η καταχνιά του παρόντος. Το μεγαλείο μεταλλάχθηκε σε πένθος. “(Κατά την δόξαν αυτής επληθύνθη η ατιμία αυτής, και το ύψος αυτής εστράφη εις πένθος). (Μακκ. Α, 1, 41)

Στο τέλος ό Αντίοχος και τα έθνη έπρεπε να βάλουν και τη σφραγίδα τους σ’ ένα διάταγμα. Η σφραγίδα περιμετρικά “έγραφε” με χρυσά γράμματα: “Παγκοσμιοποίηση”.

“Και έγραψεν ο βασιλεύς Αντίοχος πάση τη βασιλεία αυτού είναι πάντας εις λαόν ένα, και εγκαταλιπείν έκαστον τα νόμιμα αυτού. Και επεδέξατο πάντα τα έθνη κατά τον λόγον του βασιλέως”. (Μακκ. Α, 41-42)

“Ο βασιλιάς Αντίοχος εκοινοποίησε διάταγμα προς όλον το βασίλειον του, δια του οποίου διέτασσε να γίνουν όλοι οι λαοί ένας λαός και να εγκαταλείψουν ο καθένας απ’ αυτούς τις δικές του αρχές και νόμους”.
(Μτφρ. ΠΔ, υπό Ι. Κολιτσάρα, τ. 3, σ. 218)

Και Ισραηλίτες; Πολλοί εκσυγχρονιστές ευχαριστήθηκα με το διάταγμα του Αντίοχου. Μάλιστα δεν έχασαν χρόνο καθόλου. Η ευκαιρία ήταν μοναδική. Το διάταγμα των εθνών ήταν “ουράνιο” δώρο.

Έπρεπε όλοι να υπακούσουν και υπάκουσαν στον Νόμο της πολιτείας του Αντίοχου…”Και πολλοί από Ισραήλ ευδόκησαν τη λατρεία αυτού και έθυσαν τοις ειδώλοις και εβεβήλωσαν το Σάββατον”. (Μακκ. Α, 1, 43)

Πολλοί το ευχαριστήθηκαν το διάταγμα του Αντίοχου. Αρκετοί υπάκουσαν. Και κάμποσοι σήκωσαν αδιάφορα τους ώμους αποδιώχνοντας τις ευθύνες τους και λέγοντας: “Τι να κάμουμε τώρα. Είναι ο νόμος. Ο νόμος του Αντίοχου…”.

Υπήρξε όμως και μια χούφτα ανθρώπων που δεν προσκύνησε τον Αντίοχο, δεν υπάκουσε στις δολιότητές του, δεν απεδέχθη το διάταγμα παγκοσμιοποίησής του, μα περισσότερο δεν ανέχθηκε την προσβολή και της ύβρη της θρησκείας και πατρίδας των προγόνων της, δεν έσκυψε το κεφάλι της ατίμωσης της πίστης της στον Ένα και Μοναδικό Θεό.

Και η χούφτα ξεσηκώθηκε και επαναστάτησε. Πρωτεργάτης ο Ματταθίας ο ιερέας και οι γιοι του.

Τα λόγια του διαχρονικό σάλπισμα πίστης: “Αλλοίμονον, διατί εγεννήθηκα, δια να ίδω το σύντριμμα του λαού μου και την καταστροφή της Αγίας Πόλεως και να μείνω αδιάφορος, όταν η πόλις αυτή παρεδίδετο εις τους εχθρούς και ο Ιερός Ναός ευρίσκεται εις τα χέρια αλλοεθνών;” (Μτφρ. Π.Δ. Ί. Κολιτσάρα, Μακκ. Β, σ.220) “Και ιδού, όλα τα Ιερά και Άγιά μας και η ωραιότης μας και η δόξα μας ερημώθηκαν και μολύνθηκαν απ’ τα έθνη της ασέβειας και της ειδωλολατρίας”. (Μτφρ. Στο ίδιο, σ. 220)

“Ινατί ημίν έτι ζήν;” (Μακκ. Β, 13) “Ποιός ο λόγος να ζούμε ακόμη;”

Και οι Μακκαβαίοι, αν και λίγοι, αλλά με συμπαραστάτη τον Θεό: “Εδίωξαν τους υιούς της υπερηφανείας, και κατευοδώθη το έργον εν χειρί αυτών. Και αντελάβοντο του νόμου εκ χειρός Εθνών και εκ χειρός των βασιλέων και ουκ έδωκαν κέρας τω αμαρτωλώ “. (Μακκ. Β, 47-48)

” Κατεδίωξαν τους αυθάδεις και αλαζονικούς ανθρώπους. Με τις ηρωικές τους προσπάθειες πέτυχε το έργο τους. Υπερασπίσθηκαν τον Νόμο του Θεού απέναντι στα ειδωλολατρικά έθνη (συμπεριλαμβανομένων των ψευτοευσεβών…) και απέναντι της εξουσίας των βασιλιάδων. Απέτρεψαν την ολοκληρωτική νίκη των ασεβών “.

Ποιοι ήταν οι Μακκαβαίοι, τι έκαναν, και γιατί το έκαναν πιστεύω απαντήθηκε. Αν καιροί τους μοιάζουν με τους δικούς μας το αφήνω στην κρίση του καθενός. Εάν δικαιολογείται μια “ανάστασή” τους υπάρχει κάποιος και που την δικαιολογεί αλλά και προσεύχεται γι’ αυτήν στον Θεό.

Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, ένας σύγχρονος Μακκαβαίος, όπως προκύπτει απ’ το βιβλίο “Βίος Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου, Ιερ. Ισαάκ, Άγιον Όρος 2004”: “Τα Φάρασα ή Βαρασιό ήταν η πατρίδα του. Οι Βαρασιώτες φημίζονταν για την ανδρεία τους. Χάρη στη γενναιότητά τους, το χωριό τους διατηρήθηκε απάτητο απ’ τους Τσέτες (Τούρκοι αντάρτες), ως ένα ελεύθερο κομμάτι της Ελλάδος στις εσχατιές της Καππαδοκίας, ώστε πολλοί καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους να βρίσκουν εκεί καταφύγιο. Γι’ αυτό δίκαια του Φαρασιώτες τους ονόμαζαν Μακκαβαίους”. (Σελ. 33)

Στην τελευταία σελίδα, κυριολεκτικά, του ίδιου βιβλίου αναφέρεται: “Για τους πολιτικούς που έκαναν κακό στο έθνος ο Άγιος Γέροντας έλεγε: Με αναπαυμένη συνείδηση παρακαλώ το Θεό να τους δίνει μετάνοια και να τους παίρνει, για να μην κάνουν μεγαλύτερο κακό, και να αναστήσει Μακκαβαίους!”

Του Ιερομονάχου Γεωργίου Αλευρά στην Romfea.gr