«Ευχαριστούμεν τω Θεώ και Πατρί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πάντοτε περί υμών προσευχόμενοι».
Η πίστη στον Χριστό εξάγει την ψυχή από κάθε θάνατο, από κάθε κόλαση, από κάθε διαβολισμό, και την εισάγει στην αθανασία, στον παράδεισο, στην χώρα των Αγγέλων.
Και αυτό η πίστη το πετυχαίνει με την αγάπη, με την προσευχή, με την ελπίδα, με την μετάνοια, με την νηστεία, με την ταπείνωση, με την ταπεινοφροσύνη, με την πραότητα, με τα σπλάχνα των οικτιρμών και με τις λοιπές πνευματικές ασκήσεις και αρετές.
Τέτοια πίστη στους χριστιανούς «ερεθίζει», στην αποστολική χριστοαγαπώσα ψυχή τους, την προσευχητική ευχαριστία και θερμαίνει την καυτή προσευχή. Και ο άγιος Απόστολος «πάντα» προσεύχεται για τους χριστιανούς. Γιατί; Διότι αυτοί είναι πάντα περιτριγυρισμένοι από τους πολλούς πειρασμούς του κόσμου, οι οποίοι αδιάκοπα τους πολεμούν για να μειώσουν την πίστη τους ή να την αδυνατίσουν ή και να την εξαφανίσουν, να την καταστρέψουν ακόμη.
Στον αγώνα της πίστεως, ο άνθρωπος είναι ολοκληρωτικά στον δρόμο προς τον Θεό, γι’ αυτό και του «επιτίθενται» όλοι αυτοί που είναι εναντίον του Θεού, όλα τα κακά, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, ακόμη και ο ίδιος ο διάβολος.
Οι κίνδυνοι της πίστεως είναι άπειροι και τεράστιοι, γιατί τα κακά της απιστίας είναι άπειρα και τεράστια. Αυτό γίνεται γύρω από το πιο σπουδαίο και το πιο κεφαλαιώδες στον δικό μας γήινο κόσμο: γύρω από την Θεοειδή ψυχή του ανθρώπου. Γύρω από αυτήν γίνεται ο πιο μεγάλος πόλεμος, η πιο φοβερή μάχη, που κρατάει μέχρι το φοβερό κριτήριο· μάχη μεταξύ των φωτεινών Αγγέλων του ουράνιου καλού και των σκοτεινών δαιμόνων του κακού της κολάσεως. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο η ψυχή του ανθρώπου να είναι «διαρκώς» περιτειχισμένη από τις προσευχές των αγίων, οι οποίες έχουν την δύναμη να σκοτώσουν κάθε δύναμη του κακού, που εφορμά εναντίον της.
(Προς Κολασσαείς Επιστολή Αποστόλου Παύλου, Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, σελ. 17-18)
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
1) Μόνο ο Ιησούς Χριστός μπορεί να προσφέρει τη σωτηρία στον άνθρωπο, Κανένας άλλος, ούτε η Παναγία μας , ούτε κανένας άγιος ή άγγελος κ.λ.π.
Οι άγιοι δεν μπορούν να μας δώσουν τη σωτηρία, μόνο πρεσβεύουν.
Όταν ο απόστολος Πέτρος οδηγήθηκε μπροστά στο δικαστήριο των ιουδαίων, αφού
πρώτα φωτίστηκε από το Άγιο Πνεύμα (πλησθεὶς Πνεύματος Ἁγίου) ομολόγησε και είπε
‘’ δεν είναι δυνατόν με κανένα τρόπον και κανένα άλλο πρόσωπο να μας δώσει τη
σωτηρία, παρά μόνο ο Ιησούς Χριστός. διότι δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα κάτω από
τον ουρανό και εις όλη την γη, που να έχει δοθεί από το Θεό ώστε να έχει τη δύναμη να
μας σώσει”.
‘’ καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς. ‘’. ( πραξεις Δ΄,12)
2) Τα θαύματα τα ενεργεί μόνο ο Θεός και κανένας άλλος. Τη δυνατότητα να επιτελεί κάποιος θαύματα, με τη δικιά του ενέργεια και δύναμη, δεν την έχει ούτε η Παναγία μας , ούτε οι άγιοι, ή οι άγγελοι κ.λ.π..
Α) Όταν ο απόστολο Πέτρος και Ιωάννης θεράπευσε τον παράλυτο στην στοά του Ναού του Σολομώντα, οι άνθρωποι θαύμαζαν με πολύ έκσταση. Τότε ο απόστολος Πέτρος τους είπε ‘’τι θαυμάζετε, για το γεγονός αυτό, η γιατί έχετε καρφώσει τα μάτια σας σε ‘μας, μήπως εμείς με τη δική μας δύναμη, η ευσέβεια κάναμε αυτόν να περιπατεί ; ‘’.
‘’ ἰδὼν δὲ Πέτρος ἀπεκρίνατο πρὸς τὸν λαόν· ἄνδρες Ἰσραηλῖται, τι θαυμάζετε ἐπὶ τούτῳ, ἢ ἡμῖν τί ἀτενίζετε, ὡς ἰδίᾳ δυνάμει ἢ εὐσεβείᾳ πεποιηκόσι τοῦ περιπατεῖν αὐτόν; ‘’.
(Πρέξεις Γ΄,12 ).
Β) Και ο απόστολος Παύλος διευκρινίζει ότι ‘’ Δεν είμαστε από τους εαυτούς μας ικανοί, να νομίζετε ότι μπορούμε να επιτύχουμε οτιδήποτε μόνοι μας, από τους εαυτούς μας. Αλλά η ικανότητα μας είναι από τον Θεό.
‘’ οὐχ ὅτι ἱκανοί ἐσμεν ἀφ᾿ ἑαυτῶν λογίσασθαί τι ὡς ἐξ ἑαυτῶν, ἀλλ᾿ ἡ ἱκανότης ἡμῶν ἐκ
τοῦ Θεοῦ, ‘’. ( Β΄Κορινθ. Γ’,5.)
3) Μόνο ένας είναι ο μεσίτης μεταξύ ανθρώπων και Θεού,
Μόνο ο Ιησούς Χριστός.
Κανένας άλλος, ούτε η Παναγία μας, ούτε οι άγιοι, ή οι άγγελοι κ.λ.π..
Όπως ο ίδιος ο Κύριος μα Ιησούς Χριστός ρητά το έχει δηλώσει.
‘’οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ ‘’. (Ἰωάννου ΙΔ’, 6)
Το ίδιο δήλωσε και ο απόστολος Παύλος προς τον μαθητή του άγιο Τιμόθεο.
‘’εἷς γὰρ Θεός, εἷς καὶ μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς ‘’. (Α΄τιμοθ. Β΄,5).
Ο ιερός Χρυσόστομος αναφέρει τα ακόλουθα:
1.- ‘’- Είναι πολύ μεγάλη προσβολή, όταν ένα παιδί δεν πηγαίνει το ίδιο στον πατέρα του, για να του ζητήσει αυτό που έχει ανάγκη, αλλά απευθύνεται στους φίλους, του πατέρα του, ώστε να παρακαλέσουν εκείνοι τον πατέρα του, αντί για το ίδιο το παιδί του. Έτσι και εμείς προσβάλουμε και υβρίζουμε τον Πατέρα μας Θεό, όταν δεν ζητάμε από το Θεό αυτά που έχουμε ανάγκη για τη σωτηρία μας, αλλά προσευχόμαστε στους αγίους, να τον παρακαλέσουν εκείνοι. Ξέρω ότι θα μου πει κάποιος ‘’ Μα εγώ είμαι αμαρτωλός και ντρέπομαι, γιατί τον έχω δυσαρεστήσει ‘’. Μα γι’ αυτό να πας στον Πατέρα σου, να κλάψεις, να Του ζητήσεις συγνώμη, την άφεση αμαρτιών σου, καθώς και τη βοήθειά Του ώστε να σταματήσεις να τον δυσαρεστείς. Και να Του υποσχεθείς ότι θα αγωνιστείς να τηρείς τις εντολές Του. Και τότε να του ζητήσεις και αυτό που έχεις ανάγκη για τη σωτηρία σου ‘’ ‘’.
2.- ‘’ Δεν είναι δυνατών, κανένας άνθρωπος, να επικαλεστεί κάποιον άλλον άνθρωπο, παρά μόνο το Θεό ‘’. ( Ου γαρ ένι έτερον τινά επικαλέσασθαι, ει μη τον Θεόν. ).
Δεν απορρίπτουμε τους αγίους μας και ιδιαίτερα την Παναγία μας, τους τιμούμε και τους θαυμάζουμε για την αγάπη και τον αγώνα τους για τον Θεό. Αλλά παρασυρόμαστε από μια κακώς νοούμενη θρησκευτικότητα, ένα δήθεν ευσεβισμό και ένα υπερβάλλοντα ζήλο, με συνέπεια αντί να λατρεύουμε τον μόνο Σωτήρα μας Τριαδικό Θεό, πέφτουμε σε μια ανεπαίσθητη πλάνη να γινόμαστε αγιολάτρες και παναγιολάτρες, προσβάλλοντας έτσι τον Δημιουργό του παντός και μόνο Αληθινό μας Θεό, στον Οποίο μόνο ανήκει η λατρεία, ενώ στην Υπεραγία Θεοτόκο και στους Αγίους αποδίδουμε τιμητική προσκύνηση (γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει και απορρίψει την αίρεση της «μαριολατρίας» των Ρωμαιοκαθολικών, καθώς και τη μη απανταχού παρουσία της Παναγίας μας.).