Ο Πατήρ Νικόδημος μιλάει στα «Φωτεινά Μονοπάτια» για τον Άγιο Παΐσιο: Του ερχόταν… αυτά που έλεγε, δεν σκεφτόνταν να τα πει, τα ζούσε, ζούσε τον Παράδεισο μέσα του και έλεγε:
…Ένα παράδειγμα αντιμετώπισης των συκοφαντιών με ταπείνωση και υπομονή αποτελεί ο Άγιος Νεκτάριος.
Ζωηρά σύννεφα. Το φως του ήλιου κινείται υπέροχα ανάμεσά τους. Προσπαθεί να φτάσει στα μάτια μας. Να μας δώσει χρώμα και ενθυμίσεις μιας χαρούμενης νιότης που ίσως δεν ζήσαμε. Προσπαθεί να αγγίξει την καρδιά μας, να την απομακρύνει από την βουή της φθοράς.
Οι ιστορίες από τα συναξάρια και τα γεροντικά γράφτηκαν για να αφηγηθούν τις ζωές κάποιων ανθρώπων από εμάς, όχι κάποιων σούπερ ηρώων και ημίθεων.
Ενώ ο Orwell προειδοποιούσε για την καταπίεση των ανθρώπων εκ μέρους μίας εξωτερικής Δύναμης, η οποία θα τους στερούσε την ατομική τους αυτονομία, τις ιδέες και την Ιστορία τους, ο Huxley είχε την άποψη πως η απόλυτη αυτή καταστολή δεν θα ήταν καθόλου απαραίτητη – επειδή κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα άρχιζαν να αγαπούν την καταπίεση τους, καθώς επίσης να λατρεύουν τις τεχνικές χειραγώγησης, με τις οποίες γίνονται ανίκανοι, απόλυτα εξαρτημένοι και εύκολοι στη διαχείριση τους.
Από το Γεροντικό
Η ελεημοσύνη είναι αναγκαία κι πολλαπλά ευεργετική, ενώ η φιλαργυρία είναι η καταστροφικότερη απ’ όλα τα πάθη.
