*Αν νομίζετε ότι έτσι απλά θα περάσετε διπλή ονομασία για τα Σκόπια γελιέστε οικτρά. Ο λαός μίλησε και θα ξαναμιλήσει αν χρειαστεί. Και όπου φωνή λαού οργή Θεού..
Δεν πέρασε όμως, αρκετός καιρός και ο υποτακτικός του Οσίου Παϊσίου, όταν θυμήθηκε την χάρη που έχασε, άρχισε να κλαίει για τη μεγάλη ζημιά που έπαθε.
Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά λόγια για την πραγματικά συγκλονιστική ερμηνεία αυτού του κοριτσιού στον μεγάλο ήρωα του 21, τον Γεώργιο Καραΐσκάκη, από μια μαθήτρια που μάλιστα δεν βλέπει.
Η περίοδος του Τριωδίου και ιδιαίτερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι για την Αγία μας Εκκλησία η ιερότερη χρονική διάρκεια του ενιαυτού. Είναι το νοητό στάδιο όπου ο κάθε πιστός καλείται να δώσει τον προσωπικό του αγώνα για την ψυχοσωματική του κάθαρση από τους ρίπους της αμαρτίας.
Η σημαία δεν είναι ένα επετειακό «αξεσουάρ». Δεν είναι έκθεμα μουσειακό. Είναι σύμβολο. Παραπέμπει στους πολυαίμακτους αγώνες που έδωσαν γενεές γενεών για να ελευθερωθεί και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό της σημερινής ελληνικής επικράτειας.
Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα, Ή ξένη κατοχή ήταν Βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και ή πείνα είχαν πάρει τρομακτικές διαστάσεις και ο Θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και μεγάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.
