Από τα ποιήματα του Οσίου και θαυματουργού Ιωάννη του Χοζεβίτη
“Ενας μοναχός του παλαιού καιρού, μεταξύ τών μεγάλων αγωνιστών, δέν ήθελε νά μνημονεύσει πατέρας, άδελφούς καί άδελφάς.
Καί ήταν στό μοναστήρι τάξις γιά τούς λειτουργούς νά μνημονεύουν καθημερινά μέ τό γένος των τούς μοναχούς.
«Απέθανα γιά τούς συγγενείς», άπαντοΰσε συχνότατα, όταν τοΰ ζητούσαν νά μνημονεύη οι αγιοι Λειτουργοί.
“Ας μπορέσω νά φροντίσω γιά μένα καί γιά τούς άλλους δέ προσεύχομαι δέν έβαλα έγώ γιά τούς άλλους μαλλιά στό κεφάλι μου γιά ένέχυρο!
Κατά τήν τάξη τής Λαύρας ήλθε καί ό καιρός γιά νά πάη μέ υπακοή ένα καλοκαίρι στό Μετόχι.
Λοιπόν, όταν έβράδιασε σταμάτησε στόν δρόμο στό σπίτι ενός δάσκαλου, πού άγαποΰσε τόν Θεό.
Αφού τόν φιλοξένησαν, τόν άνέπαυσαν στό κρεββάτι των κι αύτοί σωριάσθηκαν στήν γωνιά κοντά στήν σόμπα.
Άλλά στά ξένα ό μοναχός μή όντας συνηθισμένος άπό ντροπή καί άπό σπουδή όλη τήν νύχτα δέν κοιμήθηκε
“Οπως ήταν τά μεσάνυκτα άγρυπνος ό μοναχός, βλέπει στό πίσω μέρος τής σόμπας φλόγα πυρός νά έξέρχεται!
Μετά άπό μιάμιση περίπου ώρα ή πύρινη φλόγα έσβησε, άλλά περνώντας λίγη ώρα δυνατώτερα άναψε.
Τοϋ φάνηκε ότι άναψαν οί τρεις στό κηροπήγιο λαμπάδες, πού είχαν φλόγες θαυμαστές καί ύψώνοντο ψηλά.
Τήν φωτοχυσία αύτή μέχρι τά χαράματα έβλεπε καί άπ’ αύτή ό όσιος πάρα πολύ έθαύμαζε.
Τό πρωί έζήτησαν καί οί δύο τους χωριστά νά κάνουν τήν προσευχή κατά τήν συνήθειά των.
Δίκαιο είναι νά σου πω (τοΰ είπε ό άνδρας) ότι άπό μικρός συνήθισα νά σηκώνομαι τά μεσάνυκτα νά κάνω τά πνευματικά μου!
Άλλά πές μου (τοΰ είπε ό Άββάς) πώς προσεύχεσαι τότε! Δέν ζητώ, πάτερ, τίποτε παρά μόνο νά λυτρωθώ άπό τά βάσανα!
Κατόπιν άφοΰ έρώτησε γιά τήν τάξη της τήν γυναίκα, εκείνη του άπάντησε: Πάτερ, έχω αύτή τήν συνήθεια:
“Οταν ό σύζυγος άναπαύεται σηκώνομαι άνεπαίσθητα γιά νά κάνω τόν κανόνα χωμένη σέ μιά γωνιά.
Στέκομαι έκεί κουβαριασμένη καί προσεύχομαι καί ‘γώ σιγανά γιά τόν σύζυγο, τόν σύντροφο μου, γιά τό παιδί μας καί γιά μένα.
Άκούοντας αύτά ό μοναχός κατάλαβε στόν νοϋ του ποιές ήταν οί λαμπάδες αύτές πού τοΰ έφαίνοντο μυστικά.
Κατάλαβε λοιπόν ό μοναχός ότι αυτό ήταν ούράνιο σημείο πού ό Θεός τοΰ φανέρωσε γιά τήν προσευχή τής αγάπης.
“Ετσι άπό ‘κείνη τήν ήμέρα μνημόνευε νεκρούς καί ζωντανούς διότι ήθελε κι αύτός νά του ανάψουν τής άγάπης οί φωτεινές λαμπάδες.
από το βιβλίο: “Ό Βίος καί τά ποιήματα τον Όσίον Ιωάννου τον Χοζεβίτον 1913-1960” – Μετάφραση Μοναχός Δαμασκηνός, 1984
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
