“Η αυτοδικαίωση είναι πολύ επικίνδυνος εχθρός και δηλώνει εσωτερική υπερηφάνεια. Αν τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας είναι η αυτομεμψία, η αυτοεξουθένωση, η παραδοχή των αμαρτημάτων και των παθών μας, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο απέχει η αυτοδικαίωση, ως καρπός και δείγμα υπερηφάνειας, από τη μετάνοια”.
~ Στους αντίποδες της ταπεινής αναγνωρίσεως της αμαρτωλότητός μας βρίσκεται ο μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος εχθρός της μετανοίας: η αυτοδικαίωση, που είναι γέννημα της υπερηφάνειας.
Η διαστροφή στις μέρες μας είναι τέτοια, ώστε και άνθρωποι βυθισμένοι κυριολεκτικά στην αμαρτία να μένουν αμετανόητοι και αυτοδικαιούμενοι. Σε σύγχρονο έργο κοσμικού συγγραφέως (Αλμπέρ Καμύ “Ο Ξένος”) ο ήρωας διαπράττει εκουσίως ένα φόνο για να βρει διέξοδο στα αδιέξοδά του και κλείνεται στη φυλακή. Καταδικάζεται σε θάνατο και λίγο προ της εκτελέσεώς του επαναλαμβάνει πεισματικά: “Είχα δίκαιο, έχω δίκαιο, θα έχω δίκαιο”.
Ο αυτοδικαιούμενος άνθρωπος είναι εκείνος που πάσχει περισσότερο από ψυχολογικά προβλήματα, επειδή απωθεί την ενοχή του. Γίνεται έτσι νευρικός, διαταραγμένος, ανικανοποίητος, απαιτητικός, αναρχικός.
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Εωσφόρου, δεν θέλει να ζητήσει συγχώρηση και να ομολογήσει αμαρτίες. Επαναλαμβάνει ως επωδό τα λόγια: “είχα δίκαιο, οπωσδήποτε δίκαιο, θα έχω πάντα δίκαιο”, και βάζει μόνος του φράγμα στην άβυσσο του Θείου ελέους.
από το βιβλίο: “Χειραγωγία στη Μετάνοια” – Αρχιμανδρίτου Αθανασίου Αναστασίου, Καθηγούμενου της Ι.Μ. Μεγάλου Μετεώρου (Έκδοση Ι.Μ. Μεγάλου Μετεώρου – Άγια Μετέωρα 2001).
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
