«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
“Όσοι λένε την ευχή του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), αυτοί θα ξεπεράσουν όσα έρχονται με τη βοήθεια του Θεού… ”
Κάποτε ένας άνθρωπος πήγε σε έναν γέροντα που ζούσε σε ένα μικρό μοναστήρι στο βουνό.
Πόσο πολύ πληγώνεται η καρδιά του Χριστού και της Παναγίας, όταν συνεχώς ακούνε τις βλασφημίες. Αυτό μπορώ να πω ότι είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα, γιατί αναφέρεται κατευθείαν στον Χριστό μας ή στην Παναγία μας.
Είναι αυτή η απογοήτευση που έρχεται μετά την επιτέλεση της αμαρτίας. Είναι αυτή η ενοχή της πτώσης, της αποστασίας από τον Θεό, της παράβασης της εντολής Του.
…Είναι άνοιξη. Ο παιχνιδιάρικος ήλιος αρχίζει να αποκτά όλο και περισσότερο θάρρος. Το ωμό και ντροπαλό πράσινο χρωματίζει τη γη.
Εσύ που επιμένεις να χαίρεσαι, να ελπίζεις και να είσαι αισιόδοξος, σε έναν κόσμο που ξέχασε να γελά, εσύ που αγαπάς το Χριστό ακόμα πιο πολύ στα δύσκολα, την ώρα που πολλοί Τον εγκαταλείπουν και Τον ειρωνεύονται,
Μάγος εξομολογείται πώς έμπαινε μέσα στους ανθρώπους | π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος
«Κάποιος αρχάριος μοναχός που είχε βάλει όρο στον εαυτό του, να μη τρώη ποτέ ψωμί, πήγε μία μέρα να επισκεφθή ένα μεγάλο Γέροντα.
Ο ορθόδοξος δρόμος και η σιγουριά ότι κάνεις το Θείο θέλημα.
Να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:
Απόσπασμα από την ομιλία του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου με θέμα: «Να μας πείτε μερικούς τρόπους πώς ανανεώνεται ο γάμος»
*Καταπληκτική ιστορία. Αφιερώστε λίγο χρόνο και διαβάστε την. “Ασήμαντοι Άγιοι”, που ζουν ανάμεσα μας, οι οποίοι ακόμα δεν έφυγαν, μα και όταν φύγουν, θα φύγουν αθόρυβα…
Ζητάς χάρη από τον Θεό;
Όσοι είναι φίλοι του Θεού, όσοι έχουν κλείσει μέσα τους τον Κύριο σαν ένα πολύτιμο θησαυρό, δέχονται με πολλή χαρά τις βρισιές και τις ατιμίες, και αγαπούν με καθαρή καρδιά, σαν ευεργέτες, αυτούς που τους αδικούν.
Εγώ, έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.
Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής.Να, και ο απόστολος Παύλος προσευχήθηκε όχι σε ναό όρθιος ή γονατιστός, αλλά μέσα σε φυλακή πεσμένος ανάσκελα, καθώς τα πόδια του ήταν σφιγμένα στην ξυλοπέδη.
