
Ένας εργάτης σε ένα εργοστάσιο κατεψυγμένων ψαριών, βίωσε ένα γεγονός που δεν θα ξεχνούσε ποτέ.

Τὴν πηγὴν δεξαμενὴ τῆς σοφίας καὶ χάριτος, ἐκ χειλέων Κυρίου Φωτεινὴ Ἰσαπόστολε, νομίμως ἠγωνίσω πανοικεῖ, καὶ νέμεις φωτισμὸν παρὰ Θεοῦ, τοὶς προστρέχουσι τὴ σκέπη σου τὴ σεπτή, καὶ εὐλαβῶς βοώσί σου. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, χάριν ἠμὶν καὶ ἔλεος.

Καθώς βρισκόμαστε στους πρόποδες μιας κοπιαστικής πνευματικής ορειβασίας, της Μεγάλης Σαρακοστής, όπου η Εκκλησία, πολύ σοφά, μας καλεί να χαλαρώσουμε, να φάμε και να πιούμε, ακόμα και να διασκεδάσουμε, συλλογίζομαι τη διάσταση που χαρακτηρίζει την εποχή μας…

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας
Πρέπει να εξετάσουμε και το εξής. Γιατί, ο μεν ιερεύς καλεί να προσευχηθούν για πολλά και διάφορα, οι δε παρευρισκόμενοι πιστοί προσεύχονται μόνο να ελεηθούν, και σ’ όλες τις περιπτώσεις μόνο αυτή τη μία φράση (το «Κύριε ελέησον») λέγουν προς τον Θεό;

Το πλύσιμο του ποτηριού
Δόκιμος ακόμα, μια καλοκαιριάτικη νύχτα περπατούσα ανάμεσα στους κήπους της Σκήτης. Μόνος με μόνο τον Θεό. Πλησιάζοντας την μεγάλη λίμνη βλέπω τον μεγαλόσχημο π. Γεννάδιο. Από τότε πού πέρασε τον κατώφλι της Σκήτης είχαν περάσει 62 ολόκληρα χρόνια.

Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Ταράσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι αυτά που έγραφε από ανάγκη ψυχής, δεν ήσαν απλώς σκέψεις, δεν ήταν θεολογική εσωτερικώς απλή διεργασία, δεν ήσαν «μελέτες», αλλά αυτή η ίδια ψυχή του, το αίμα της καρδιάς του, η έντονη αίσθηση των πνευματικών του εμπειριών.
Στοιχεία επικοινωνίας: s.satsok@hotmail.com
2025 © Σημεία Καιρών
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε σύμφωνοι με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα